ASİMİLASYON: Erime, kültürel özelliklerini kaybetme

BALBAL: Türklerde ölen savaşçının mezarına dikilen taşlar.

BİTİKÇİ: İslamiyet’ten önceki dönemlerde Türklerde Hakanın başyazmanıdır, bu kişiye başka devletler ve topluluklarla ilişkilerin düzenlenmesi görevi de verilmiştir.

BOY: Bir milletin içindeki kol veya grup.

DESTAN: Türk Halk Edebiyatı’nın en uzun koşuk biçimidir. Konusunu çeşitli toplumsal olaylardan alır. Dörtlükler halinde yazılır ve saz eşliğinde de söylenebilen şiirler.

EMİR: Türkçede “Bey” karşılığı bir sözcük

ESARET: Kölelik, mahkûmiyet

HAKAN ( KAĞAN ): İslamiyet’ten önceki dönemlerde Türk, Moğol ve Tatar büyük hanları için kullanılan bin unvan.

İL(EL): Eski Türklerde halk.

KAĞAN: Eski Türklerde hükümdara verilen unvan.

KURGAN: Bir mezarın üzerine taş veya toprak yığılarak oluşturulmuş tepe.

KURULTAY (TOY): Eski Türklerde devlet işlerinin görüşüldüğü danışma meclisi.

NEVRUZ: Ortadoğu ve Ön Asya’da yaşayan çeşitli halklarca yeni yılın başlangıcı ya da Bahar Bayramı olarak kutlanan gün. Miladi takvimde 21 Mart gününe rastlar. Birçok söylenceyle örülü olan Nevruz geleneğinin Zerdüşt inancından kaynaklandığı sanılır.

NOYAN: Moğollarda ” Yosun” ve ” Opog ” denilen toplumsal birimlerin başında bulunan önder. Zamanla askeri nitelikleri öne çıkmış ve ordu komutanı anlamını kazanmıştır. Yardımcılarına Nöker adı verilirdi.

OTAĞ: Türklerde sefer sırasında hükümdar ya da ordu komutanı için kurulan büyük çadır. Genellikle birbirine geçişli 3-4 bölmeden oluşurdu.

OYMAK: Boy, kabile

ŞAMAN ( KAM, BAKSİ): Doğaüstü güçlerle doğrudan iletişim kurma gücüne ve yeteneğine sahip olduğuna inanılan büyüler yapan, gelecekten haber alabilen ilkel dinlerdeki din adamıdır.

ŞAMANİZM: Moğolca,” dilenci rahip “ anlamındaki” Şaman ” sözcüğünden türemiştir, Cinlerle, tanrılarla, ruhlarla ilişki kurduğuna inanılan Şamanların oluşturduğu ilkel bir inanç sistemidir.

TÖRE: Toplumun çıkarlarına uygun düştüğüne ortaklaşa inanılan, toplumun uzun bir süreç içinde oluşturduğu ve bireyleri de bunlara uymaya zorladığı geleneksel kuralların tümü.

YABGU: Orta Asya Türk topluluklarında hakandan sonra gelen ya da bağımlı toplulukların yöneticilerine verilen addır.

YUĞ: Eski Türklerde cenaze törenlerine verilen isim.