XIX. yüzyıl sonralarında ortaya çıkan, dış dünyanın sanatçıda bıraktığı etkileri, izlenimleri olduğu gibi yansıtmayı sanat yapıtının ve eleştirinin temel ilkesi sayan sanat ve edebiyat akımıdır. İzlenimciler, realist ve natüralistlerin çevreyi, insanı, somut dünyayı yansıtma yöntemini oldukça basit buluyorlardı. “Sanatın amacı, gözlemler doğrultusunda birtakım gerçekleri yansıtmak değil; ruhsal davranımları, izlenimleri anlatma ya da izlenim yaratmayı üstlenme olmalıdır.” görüşünü savunuyorlardı. Onlar için ozanlık,”… Var olan her şeyi bir ilişki içinde görmek, içinde taşıdığı dünya ile onları bir uyum içine sokmaktır.” biçiminde tanımlanıyordu. Paul Verlaine (1844- 1896), Arthur Rimbaud (1854 – 1891), R.M. Rilke (1875 – 1926) bu akımın temsilcilerinden sayılabilir. Türk edebiyatında bütün şiirleriyle izlenimci sayabileceğimiz ozan yok sayılır. Ancak kimi şiirlerinde izlenimci nitelikler görülen Ahmet Haşim, Ahmet Muhip Dranas, Cahit Sıtkı Tarancı adları anılabilir.