Samilerin bir kolu otan Amurrular tarafından kurulan Babilliler iki ayrı dönemde hüküm sürmüşlerdir.

Babil Dönemi: Babil krallarından olan Hammurabi Rahip – Kral anlayışını terk ederek kuvvetini ordudan alan bir yönetim biçimi kurdu. Bu durum dünyadaki ilk mutlak krallık anlayışının ortaya çıkmasına zemin hazırladı.

Tanım: Mutlakıyet (Monarşi): Devletin tek bir kişi tarafından hiç bir sınırlamaya tabi olmadan yönetilmesidir. Tüm yetkilerin tek kişide toplanmasıdır.

Hammurabi M.Ö. 1760 yılı civarında Sümer kanunlarına göre biraz daha sert kanunlar düzenlemiştir. Ancak toplumun bütün kesimlerinin kakları teminat altına alınmıştır. Hammurabi i kanunları (ilk anayasa) kısas esasına dayanmaktadır. Hırsızlık, adam öldürme gibi suçlar ölümle cezalandırılmıştır. Hammurabi düzenlemiş olduğu kanunlarla “Hukuk Devleti” anlayışını ilk defa uygulayan kral olmuştur.

Babil Dönemi: Babil Devletinin en önemli kralı Nebukadnezar’dır. Tapınaklar, yollar, sulama kanallarının yanısıra eşinin hatırına Babil Asma Bahçeleri’ni inşâ ettirdiği söylenen II. Nebukadnezar Yeni Babil İmparatorluğu’nun sınırını Mısır’a kadar genişletmiştir. Kudüs’e egemen olarak Yahudi’leri bölgeden sürmüştür. Çok tanrılı bir din anlayışları vardır. Baş Tanrıları Marduk idi. ,

Babil Bahçeleri ve Babil Kulesi en önemli eserleridir. Asma Bahçeleri dünyanın yedi harikasından biri kabul edilmiştir.